Роль проклятий в произведениях поэтов

Аннотация

Ключевые слова: Лишь немногие редкие образцы народного устного Бог, творчества передаются из поколения в поколение и проклятие, становятся зеркалом наших национальных традиций. хвала, Человек, который в школьные годы слушает сказки, песни, смерть, змей, исполняемые в классе или на общественных мероприятиях, проклятие. знакомится с пословицами, загадками, рассказами и былинами, а также участвует в детских играх, растет в гармонии с этим творческим наследием. Среди фольклорных традиций, упомянутых выше, существуют также аплодисменты и ругательства, которые создатели каждого исторического периода использовали в соответствии со своим мастерством. В данной статье мы рассмотрели умение современных узбекских поэтов использовать фольклорные традиции, в частности, роль матерного жанра в их творчестве. Qarg‘ish qalbdan chiqadi, degan naql bor xalq orasida. Shunday ekan qarg‘ishlarda aytuvchining dilidagi tuyg‘u aks etadi. Har bir ijodkor obraz ichki tuyg‘usini ochib berishda ushbu janr na’munlaridan ham badiiy unsur sifatida foydalanadi. Shoir va yozuvchilarimiz o‘z ijodiy asarlarida qarg‘ish janridan mahorat bilan foydalanib kelmoqdalar. Mazkur maqolamizda faqat ayollar she’riyatida qarg‘ishlarning ifodalanishiniga to‘xtaldik. H. Ahmedova she’rlarida mifologik qarg‘ishlar ham qo‘llaniladi: Senga olib keldim yillar qa’ridan, Bir tomchi shodligu siniq tabassum. Seni aldamadim, aldagan bo‘lsam, O‘lgan muhabbatning arvohi ursin. She’riyatimizda mifologik qarg‘ishlar juda kam uchraydi. Yuqorida keltirilgan “arvoh” ursin” qarg‘ishi unga misoldir. Z. Mo‘minova qarg‘ish janriga murojaat qilar ekan, bolalik xotiralarini shunday eslaydi. “Momom nuqul: “Bu dunyoda hech kim ota qarg‘ishini olmasin, erkak qarg‘ishiga duchor bo‘lmasin”, – deb yurardi. Shoira “aqlini taniganidan buyon erkakalar qarg‘amaydilar”, deb o‘ylaydi. Sababi, u tug‘ilib o‘sgan qishlog‘i erkaklarining qarg‘aganini eshitmasdan ulg‘ayadi. Keyinchalik: “Er kishining qarg‘ishi-o‘q”, – deb eshitadi. Bu borada unga har xil voqealarni gapirib berishadi. Shoira Samarqand viloyatining Narpay tumanida tug‘ilib, o‘sgan. Aynan shu hududda bir bahshining cho‘pon oshnasi bo‘lar ekan. Cho‘ponning Qoratovda kulbasi va ko‘zlari chaqchaygan, tilidan nuqul zahar tomuvchi bepusht ayoli bor ekan. Shu tufayli cho‘ponning kulbasiga hech kim kirmas, tomida qushlar aylanmas, qizg‘aldoqlar ko‘karmas ekan. Bu kulba atrofida faqat uzun va yo‘g‘on ilonlar izlari ko‘zga tashlanar, bechora cho‘pon uyiga kelishga qo‘rqar, chunki uzoqdan ko‘rinishi bilan xotini qarg‘ashga tushar ekan. Z. Mo‘minova bu jarayonlarni nihoyatda mahorat bilan qalamga oladi: 242 Xorijiy lingvistika va lingvodidaktika – Зарубежная лингвистика и лингводидактика – Foreign Linguistics and Linguodidactics Special Issue – 4 (2024) / ISSN 2181-3701 Hah sening boshingga Osmon qulasin. Ortingdan bir umr Kulfat quvlasin, O‘sha qo‘ylar bilan Bir tunda qotgin. O‘lguncha qo‘limga Termilib yotgin. Qirchingdan qirqib, Azob chuvlasin. Bo‘rilar go‘shtingni Chaynab uvlasin. Qarg‘ishlar mustaqil janr bo‘lib, qisqa va ixcham jumlada keng ma’noni ifoda etadi. Hamda ularning aksariyatida fikr ko‘chma ma’noda, metoforik usulda bayon etiladi. Aytaylik, xalq qarg‘ishlarning ko‘plab obrazli ifodalarini yaratgan. Мasalan, “qirchingdan qirqil” qarg‘ishi kishiga o‘lim tilagan hollarda qo‘llaniladi. Z. Mo‘minova bir she’rning o‘zida qator qarg‘ishlarni ketiradi. “Boshingga osmon qulasin”, “kulfat quvlasin”, “bir tunda qotgin”, “o‘lguncha qo‘limga termilib yot”, “qirchingdan qirqil”, “azob chuvlasin”, bo‘rilar go‘shtingni chaynasin”. Bularning bari kishini junbushga soladiga qarg‘ishlar. Cho‘pon ayolining qarg‘anishlariga bir og‘iz gap qaytarmas, qarg‘amas ekan. Chunki er kishining qarg‘ishi yomon bo‘lishini yaxshi bilar, mung‘ayib kelib, mung‘ayib ketar dardini faqat Qoratovga aytar ekan. Bir kun cho‘pon kulbasiga qaytishdan cho‘chib, qumga ko‘milib uxlab qoladi, yarim tun qattiq og‘riqdan cho‘chib uyg‘onib ketadi. Atrofga qarasa, bir chayon qumga kirib ketayotganini ko‘radi. Cho‘pon zaharni so‘ra-so‘ra ko‘karib ketadi. Tinka madori qurib, shunday deydi: Karvonman toabad Kazzob taladi. Qozonman, to abad Och it yaladi. Bag‘rimga qum to‘lib, Tig‘lab aytaman. Men erman, yer bo‘lib, Yig‘lab aytaman: Hah, mening qo‘limdan Chayon chaqdiya, Hah, sening tilingdan Ilon chaqsina. Z. Mo‘minova eshitganlaridan ta’sirlanib, she’r ostiga qarg‘isharni yashiradi. “kazzob taladi”, “och it yaladi”, “men erman, yer bo‘lib” bu birikmalar ham aslida qarg‘ish. Kazzob talasa, inson bor-budidan ayriladi. Vaholanki, hech kim yig‘ganini indamasdan topshirib ketavermaydi. Qo‘lidan hech narsa kelmagan taqdirda qarg‘ishdan foydalanadi. “Qozonman to abad och it yaladi” bu satrlar orqali cho‘pon yuvilmagan qozonga o‘xshatilmoqda. Yuvilmagan qozonni jonivorlar yalab tozalagani kabi, cho‘pon ham 243 Xorijiy lingvistika va lingvodidaktika – Зарубежная лингвистика и лингводидактика – Foreign Linguistics and Linguodidactics Special Issue – 4 (2024) / ISSN 2181-3701 qarovsiz ustu