USMONIYLAR IMPERIYASINING TASHKIL TOPISH TARIXI

Аннотация

For many years, the emergence of the Ottomans and their history up to the end of the 14th century has been little studied. Until recently, history was studied only from Greek sources, which were hostile, or from the works of Turkish historians who later wrote in praise of the Ottoman sultans. New documents from Ottoman and European archives and their critical analysis help to understand the origin of the Ottomans. We know that the Oghuz tribe, from which the Ottomans originated, were nomadic and semi-nomadic tribes who went to the mountains in the summer. The tribes living in tents far from the cities descended from the Seljuks who came from Central Asia or from the Turkic tribes brought west by the Mongols in the first half of the 13th century. Very little is known about the early chieftains of the tribes in Anatolia. Only legends and historical fictions remain about them. Reliable evidence suggests that the Ottoman dynasty was founded by Ertugrul. This is evidenced by the inscriptions on coins minted in the name of Ertugrul's son Osman. Let's pay attention to the legend. 663 ResearchBib IF - 11.01, ISSN: 3030-3753, Valume 2 Issue 1 Keywords: history, tribe, chronicles, Turkish and Byzantine sources, Muslims and Christians, jurists, defensive structures. ИСТОРИЯ ОБРАЗОВАНИЯ ОСМАНСКОЙ ИМПЕРИИ Аннотация. На протяжении многих лет возникновение османов и их история до конца XIV века были малоизучены. До недавнего времени историю изучали только по враждебным греческим источникам или по трудам турецких историков, которые позднее писали хвалебные песни османским султанам. Новые документы из османских и европейских архивов и их критический анализ помогают понять происхождение османов. Мы знаем, что огузы, племя, от которого произошли османы, были кочевыми и полукочевыми племенами, которые летом уходили в горы. Племена, жившие в палатках вдали от городов, произошли от сельджуков из Средней Азии или от тюркских племен, привезенных на Запад монголами в первой половине XIII века. Информации о ранних племенных вождях Анатолии очень мало. О них остались лишь легенды и исторические вымыслы. Достоверные данные свидетельствуют о том, что Османскую династию основал Эртугрул. Об этом свидетельствуют надписи на монетах, отчеканенных от имени сына Эртугрула Османа. Мы обращаем внимание на легенду. Ключевые слова: история, племя, летописи, турецкие и византийские источники, мусульмане и христиане, юристы, оборонительные сооружения. Usmoniylar yilnomalarida bu tarix siyosiy maqsadlarda o‘ylab topilgani aytiladi. XIV asr boshlaridagi turk va vizantiya manbalarini qiyosiy o‘rganish orqali quyidagi dalillarni aniqlash mumkin. XIII asrda turk qabilalari mo‘g‘ullar zulmidan qutilish uchun G‘arbga qochishadi. Anatoliya yassi tog‘liklarining tub aholisi ularni siqib chiqaradi, ular Ko‘nyadagi saljuqiylar sultonligi g‘arbiy chegarasida to‘planishadi. Yangi yaylovlarni qidirib turk qabilalari chegara hududlarida o‘rnashib olishadi. Yaqinda joylashagan Vizantiya markazlari ularga mahsulotlarini sotish va zahiralarini to‘ldirishga yordam beradi. Sangarios (hozirgi Sakarya) daryosi qal’alar bilan mustahkamlangan hudud bo‘lib Vizantiya va turk bekligi o‘rtasidagi chegara hisoblanardi. Boshlanishida turklar va Vizantiyaliklar jiddiy to‘qnashuvlarsiz yashaganlar. Chegaralar o‘tib bo‘larli, musulmonlar va xristianlar bozorlarda bir-birlari bilan aloqalarni mustaxkamlab yashar edilar. Aloqalarning rivojlanishiga Vizantiyada yashovchi xristianlikni qabul qilagan turklar o‘z hissalarini qo‘shdilar. Lekin o‘zaro ishonch rishtalari va tinch hayot bir kun nihoyasiga yetishi kerak edi. To‘qnashuvlardan to‘qnashuvlarga turklarning o‘z kuchiga ishonchi ortib bordi. Usmon boylik orttirishga o‘ch bo‘lgan, sarguzasht izlovchi va urushlarga tayyor bo‘lgan jangchilarni yig‘di. 664 ResearchBib IF - 11.01, ISSN: 3030-3753, Valume 2 Issue 1 Qonunshunoslar va “ziyolilar” Anatoliyani tashlab unga yangi davlat qo‘rishda yordam berish uchun kelishardi. Usmon bu insonlar jamoasini kerakli oqim bo‘yicha harakatlantira oladi va ularni o‘z bayrog‘i ostida birlashtiradi. 1302 yil 27 iyulda Usmon Nikomediyada (Izmit) vizantiyaliklar bilan bo‘lgan jangda g‘alaba qozonadi. Shundan so‘ng Usmon Anatoliyaning shimoliy-g‘arbida beklikning boshiga keldi. U vizantiyaliklarga qarshi tura oldi va kuchli bo‘lgan Germiyon, Karaman, Jondor, Saruxan, Teke va Mentesha kabi qo‘shni turkman bekliklari bilan kurash olib bordi. XIII asr oxirigacha Usmon Vizantiyaning Vifiniya viloyatining sharqiy qismida nazorat o‘rnatdi. 1317 yil Usmon (1326 yil vafot etgan) qo‘shin boshqaruvni o‘z o‘g‘li O‘rxonga qoldiradi va Sakarya daryosi vodiysini kechib o‘tib Brusa (Bursa) ostonalarini himoya qiladigan mudofaa inshoatlarini egallaydi. Oqibatda 1326 yilda Bursa shahri taslim bo‘ladi va shu paytda sharqdagi Bolu shahri ham taslim bo‘ladi. 1326 yildan 1365 yilgacha Brusa (Bursa) Usmoniylar davlatining poytaxti bo‘ladi. O‘rxonning xizmatlari shundan iboratki u haqiqatdan Usmoniylar davlatiga asos soldi.