KORRUPSIYAGA QARSHI KURASHISH HAR BIRIMIZNING BURCHIMIZDIR.

Аннотация

Corruption is one of the worst vices, which has a negative impact on the development of the state and society, and seriously undermines people's confidence in justice. It is no exaggeration to say that corruption is slowly disappearing. If everyone does not act in the same way, if they do not take measures in time when corruption occurs, all the reforms implemented by our President will not show their results. Because in our country, a number of measures are being implemented to fight corruption, laws and orders We all must work together to ensure their implementation and fight against this harmful evil. Key words: Youth, Fight against corruption, Transparency, Justice, Society, Anti- corruption law, Interstate integration. ДОЛГ КАЖДОГО ИЗ НАС – БОРОТЬСЯ С КОРРУПЦИЕЙ. Аннотация. Коррупция является одним из самых страшных пороков, который оказывает негативное влияние на развитие государства и общества, серьезно подрывает веру людей в справедливость. Не будет преувеличением сказать, что коррупция, которая мешает, постепенно исчезает. Если каждый не будет работать вместе над искоренением коррупции, если он не примет вовремя меры, когда возникает коррупция, все реформы, проводимые нашим Президентом, не принесут результатов. Мы все должны работать вместе, чтобы обеспечить их соблюдение. и противостоять этому злу. Ключевые слова: Молодежь, Борьба с коррупцией, Прозрачность, Правосудие, Общество, Антикоррупционное законодательство, Межгосударственная интеграция. Kirish. Korrupsiya bir necha yillik tarixga ega. Yozma manbalarda korrupsiya haqida eramizdan avvalgi Shumer podsholigi davrida eslatib o’tiladi. 1 91 International scientific journal ISSN: 2181-3906 «MODERN SCIENCE АND RESEARCH» 2024 VOLUME 3 / ISSUE 11 / UIF:8.2 / MODERNSCIENCE.UZ Korrupsiya bizning kunlargacha yetib kelganligi shundan dalolat beradiki, boshqa illatlar kabi, uni ham tag tugi bilan yo’qotib bo’lmaydi. Hatto rivojlangan arab davlatlari ham korrupsiyadan butkul xalos bo’lolmagan. Biroq jamiyat rivojiga xavf soluvchi korrupsiyaning oldini olish, unga qarshi kurashish yer yuzidagi barcha davlatlarda hamisha va hamma vaqt davom etgan. Tarixiy ma’lumotlarga ko’ra, korrupsiyaga qarshi kurash ilk bor miloddan avvalgi XXIV asrda Mesopotamiyaning Lagash degan shahar-davlatida boshlangan, lekin taassufki, barcha sayharakatlar zoye ketgan. Keyingi zamonlarda ham korrupsiyaga qancha-qancha kurashlar yuz berdi, lekin ular besamar yakun topdi. Insoniyat tarixida korrupsiyani tugatish yo’llari va huquqiy asoslari Hindistonda yaratildi. Bundan 2,5 ming yil avval yozilgan “Artxashastra yoxud Siyosat ilmi“ kitobi davlatni boshqarish va xo’jalik yuritish mavzusiga bag’ishlangan bo’lib, o’sha davrning siyosiy va iqtisodiy qomusi sifatida dunyoga keldi. Bu asarga davlatni tuzish, boshqarish va uni rivojlantirishning huquqiy asoslari, deb qarash ham mumkin. Kitob muallifi sifatida brahman Kautile nomi (u Chanakya ismi bilan ham mashhur) zikr etiladi. “Artxashastra “ning 26-bo’limi korrupsiyaga bag’ishlangan. Bo’limda korrupsiya “o’zlashtirish“ iborasi orqali izohlanadi: “Shohning shaxsiy yoki boshqa mulklariga qo’l cho’zish o’zlashtirishdir. “Artxashastra“ da poraxo’rlikning qirqta turi tasnif etiladi. Korrupsiyani oldining oldini olishga javobgar mansabdor shaxs vaxti-vaxti bilan xalq to’planadigan joylar va bozorlarda quyidagicha murojaat qilib turishi lozimligi aytiladi: “Biron bir boshliqdan zarar ko’rganlar bo’lsa, shu haqda bizga xabar bersinlar“. Alisher Navoiyning zamondoshi, podshoh Husayn Boyqaroning voizi Husayn Voiz Koshifiy o’zining “Axloqi muhsiniy“ asarida shahzodaga nasihat tariqasida quydagi pandni bergan edi: “Ummollardan (ish yurituvchi amaldorlar) pora olishdan ehtiyot bo’lsin. Bilsinki, to bir kishi boshqalardan pora olmasa, boshqaga pora bermaydi. Agar vazir pora olishga sabab bo’lsa, pora olishga ruxsat bergan bo’ladi. Pora olish va pora berish haromdir va pora olgan pora bergandan yomonroq bo’ladi, chunki oluvchi beruvchi oldida zabun bo’ladi “. Bu holat Usmoniylar saltanatida ham istisno emas edi. Xususan, dehqonlardan turli soliqlarni to’lashda harbiy xizmatchilar qing’irliklar sodir etardi. Bu suiiste’mol holatlarini hattoki Usmoniylar saltanati shayxulislomlari chiqargan maxsus fatvolar ham bartaraf qila olmadi. Sipohilar nimadir “uzatish” evaziga asta-sekinlik bilan harbiy yurishlarga bormay qo’ydi, o’zlariga taqdim qilingan yerlarda muqim qolib, amalda davlat mulkini shaxsiy mulk qilib oldi. Davlat esa, o’z navbatida, vazirlar timsolida ko’ngilsiz reaksiyadan xavfsiragan holda, harbiylar bilan to’qnashuvga borishdan hadiksirardi. Usmoniylar saltanatida poraxo’rlik oqibati shu bo’ldiki, qo’shinlar harbiy tayyorgarligini yo’qotdi, natijada XVIII asr oxiri va XIX asr boshlarida qator mag’lubiyatlarga uchrab, davlatning qudratiga putur yetkazdi. Xullas, qadim zamonlardayoq ushbu illatga qarshi qattiq jazolar belgilanganiga qaramasdan, bu hamisha ham ko’ngildagidek natija bermagan Oldin G’arb, keyinroq Osiyo davlatlarida bu masala chuqu