Филологическая сущность эпоса «Камбарамаянам»

Аннотация

This article is devoted to the issues of philological comparison with the original Indian epic Ramayana and the Ramayana created by Kambn in South India. It is known that Indian literature is rich in antiquities, and Indian literature is rich in masterpieces. The literature of the peoples of India, with its versatility and multilingualism, occupies a special place in world civilization. One of the examples of folklore, the epic Ramayana was later seen by the great poet Valmiki as a mature work that has been translated not only into the languages available in India, but also into the languages of the world. By the Middle Ages, translated works began to enter Tamil literature, including the translation of the Ramayana by the Tamil poet Kambn, which was created as an independent work enriched with new plots and episodes. This article focuses on the stages of development of Tamil literature and contains the results of two independent works, Valmiki's Ramayana and Kamb's Ramayana Keywords and expressions: tamil literature, development of tamil literature, Valmiki, “Ramayana”, “Kambnramayana”, “Childhood book”, new heroes, episodes. Кириш. Талабалик йилларим... ҳаммага таниш ва ёқимли хотиралар. Менга бу йиллар ютуқлар билан йўқотишларни тақдим этди. Топганим ҳам улуғ беназир устозлар бўлди, йўқотганим ҳам улар бўлди. Институтни битирар йилларим ўзбек ҳиндшунослиги йирик мутахассисларидан ажралиб қолди: Раҳмонберди Муҳаммеджонов ва Тоҳир Назаров. Бу соҳа вакилларига йўқотиш катта руҳий зарба бўлди. Диплом ишим мавзуси “Камб- арамаянам” достонининг филологик моҳияти” деб номланган бўлиб, илмий раҳбарим профессор О.Н.Шоматов эдилар. Диплом ҳимоясида ўтган устозларимни ёдга олиб улар хотирасига шеър битиб чиқишимни бошлаган эдим. Сабаби, айрилиқ дарди янги эди. Мана ҳозир эса яна бир хотира яна бир соғинчи юки ўртагани боис шу мақола юзага келди. Устозимиз Озод Насриддинович Шоматовни кўп эслаймиз. Шунга арзигулик олим эдилар. Улар менга беш йил илмий раҳбарлик қилиб озми-кўпми тамилшуносликка ҳисса қўши- шимга ундагандилар. Тамил тилига қизиқиш уйғотиб тамил миллий байрами “Пўнгал”, “Ҳиндий ва тамил тилларининг қиёсий фонетикаси”, “Бҳаратнатьям” рақси ҳаракати терминларининг лисоний таҳлили” мавзусида илмий изланишлар олиб боришимга сабабчи бўлганлар. Гарчи устоз орамизда бўлмасалар-да номлари, ўгитлари, берган илмлари ҳамон биз билан. Демак, шогирдларининг қалбида, амалга оширган ишларида устоз мангу барҳаёт бўлар экан. Устоз кўрсатган–тамилшунослик анча мураккаб ва олис йўл, аммо мақсад аниқ. Зеро, ушбу янги манзил сафарида ёлғиз эмасман, атрофимда устознинг талайгина шогирдлари ҳамроҳ... Мақсад ва вазифалар: Ушбу мақолада тамил халқи, тили ва адабиётига бир назар ташлаган ҳолда Валмикининг “Рамаяна” достони билан Камбн “Рамаяна” достонининг адабий тузилиши жиҳатидан қиёсий таҳлили очиб берилди. Камбн “Рамаяна”си мустақил асар бўлиб, унда янги эпизодлар, янги қаҳрамонлар ва янги воқеаларнинг кўплиги билан 69 SHA RQ MA SH’ A LI фарқланади. Тадқиқот объекти сифатида иккала эпоснинг фақат “Болалик китоби” гина таҳлилга тортилди. Усуллар: илмий мақолани ёзишда назарий-методологик, қиёсий-типологик таҳлил этиш усулларидан фойдаланилди. Натижа ва мулоҳазалар: Тамил тили ва адабиёти деган тушунча ўзбек ҳиндшунослигида янгиликдир. Ушбу объект илмий жиҳатдан Ҳиндистон, Европа ва Россия ҳиндшунослик мактаби вакиллари томонидан кенгроқ ва атрофлича тадқиқ этилган, бир қатор илмий мақолалар, монографиялар нашр этилган. Ўзбек ҳиндшунослигида тамилшуносликка марҳум профес- сор Озод Нариддинович Шоматов асос солган. Мазкур йўналишда илмий-услубий тадқиқотлар олиб борилмоқда, лекин ҳали амалга ошириладиган, илмий изланишлар учун мавзулар етарли. Мазкур мақола илк изланишларнинг дебочасидир. Ҳар бир халқнинг асосий хазинасини моддий ва маънавий жиҳатдан ўша халқнинг бетакрор санъати, беқиёс маданияти ва асосан соф бадиий тилда яратилган адабиёти ташкил этади. Шу жумладан, тамил халқининг она тили – тамил давр ва замон таъсирларини ўзига сингдирмай, ўзининг асл софлигини сақлаб келмоқда. Тамил ёзувчиси Жайкантаннинг фикрича, “Тамил тили – Ҳиндистондаги энг қадимги жонли тиллардан бири, тамил маданияти эса унинг адабий тилидан ҳам қадимийроқдир. Биз бундан 2000 йил илгари айтилган сўзларни муомалада бемалол қўллаймиз, бинобарин энг олис тарихий даврларга мансуб анъаналар хусусида дангал мунозара юритаверишимиз мумкин. Халқимизнинг ўз маданияти билан қанчалик фахрла- нишини англамоқ учун тамил тилини билиш даркор, бундан ташқари унинг бой адабий, мусиқий, рақс, ҳайкалтарошлик, халқ амалий санъати ва ҳатто ошпазлик маданияти меросларидан, сир-синоатларидан ҳам воқиф бўлиш талаб этилади.” Жаҳон тиллари классификацияси тизимида тамил тили телугу, каннара, малаялам қаторида дравид тиллари гуруҳига киради. Дравид тиллари ва ҳинд-орий тиллари бир-биридан кескин фарқ қилади. Тамил тилига энг яқин дравид тиллардан малаяламдир, лекин тамил тили купроқ қадимий шаклни сақлаб қолганлиги ва бошқа дравид тилларига нисбатан санскрит ўзлашмалари жу