Бу кунлар

Аннотация

Кейинги йигирма йилда тушиб қолган ҳолатимизни таҳлил ва муҳокама қилар, фикр ва мулоҳазаларимни ўртага ташлар эканман, иккала оёғим билан ҳам шу азиз Ватаним тупроғида турдим. Буюк халқимнинг ва давлатимнинг иродасига, орзу-умидигагина суяндим. Миллий манфаатларимизни бирламчи билиб, кўнглимдагиларни самимий ифода этишга ҳаракат қилдим. Асло ётларга суянмадим, ҳеч бир давлатга орқа қилмадим. Ниятим холис ‒ Оллоҳ таолонинг розилиги бўлди. Халқимга, Ватанимга, Миллатимга, Динимга ва Давлатимга хизматдан бошқа манфаатни кўзламадим. Аслида ҳам бундан бошқа қайғум йўқ. Бордию ушбу асар боис шахсимга давлатимдан зулм етса, Оллоҳнинг паноҳидан ўзга умидим йўқ. Бирон-бир ёт орачилик хизматини таклиф этган тақдирда ҳам мен унинг хизматини чиройли суратда қайтараман ва: “Давлатим билан менинг орамга тушма, масаламизни ўзимиз ҳал этиб оламиз, чунки биз биттамиз, орамизда сени сиғдирадиган ора йўқ, менга зулм бўлаётган бўлса, ўзимнинг бир бўлагим зулм қиляпти, бегонанинг орачилигига зормасман!” дейман.