Ингаляцион шикастланишлар диагностикаси ва даволаш усулларини такомиллаштириш

Аннотация

Ингаляцион шикастланиш муаммоларини ўрганиш тарихи бир неча ўн йилларни ўз ичига олади. 1941 йилда И.И. Джанелидзе ёнғиндан жабрланганлар ўпкасидаги ўзгаришлар ҳақида ёзган эди. 60-йилларга келиб тадқиқотчилар нафас йўлларининг шикастланиши куйган одамлар ўлимининг асосий сабабларидан бири эканлиги аниқлашган. Нафас йўлларининг энг оғир зарарланиши нафас олишда тутун билан бирга кирган кимёвий бирикмалар таъсирида ривожланади. Ҳеч шубҳа йўқки, терининг куйиши билан ингаляцион шикастланиш комбинацияси бемор ҳаёт учун хавфлидир. Турли муаллифларнинг фикрига кўра, комбинирланган термик шикастланишда ўлим кўрсатгичи 45 дан 78 % гачани ташкил қилади. Адабиёт маълумотлари шуни кўрсатадики, куйган беморларда нафас йўлларининг шикастланишларини ташхислаш технологияларини ишлаб чиқишда маълум эришилган ютуқларга қарамай, уларнинг объективлиги билан боғлиқ баъзи масалалар, хусусан, нафас олиш травмасининг эндоскопик белгиларини параметрик баҳолаш, ўпка асоратларининг ривожланишида цитологик текширув маълумотларининг прогностик ролини аниқлаш каби ҳолатлар кейинги тадқиқотларни мавзуси бўлиб қолади.