Singan setor

Аннотация

Namangan shahridin ketganimga o‘n sakkiz yil bo‘libdur-a. Tavba, vaqt ham tog‘din ayqirib tushayotgan soydek tez oqib o‘tar ekan. Yaqinginada shu ko‘chalarni changitib yurar edik-ku — dedi Mashrab jome yonidagi tor ko‘chada eshagidan tushib.— Mana, uyimga ham yetib keldim. Nazarimda jum’a masjid ham, mahallamizdagi uylar ham kichrayib qolg‘ondek. — Bolalikda har narsa ko‘zga katta ko‘rinadur. Esingizdami, yoshligimizda yog‘och ot minib, mozor aylanib kelar edik. Keyin shu machit ichidin oqib o‘tgan suvda «otlari» mizni sug‘orib, alarni qantarar edik-da, o‘zimizni havzaga tashlar edik, — deb javob qildi, yuz-ko‘zini ajin bosgan Shodavlat iljayib.— Ba’zi vaqtlarda nega otimg‘a yem bermading, deb meni koyirdingiz...