,,Сирдошим - Қизим, эшит''

Аннотация

Она қизим, кичкинагина китобчамиз, мулоқотимиз ўзининг поёнига етиб колди. Чунки хар бир сафарнинг охири бўлади. Ҳатто, умр сафарининг хам охири бор. Мавзуимиз таркибидаги «мажбурият» сўзининг маъносини яхши тушунасан, деб ўйлайман. Лекин бу ерда мажбурият деганда бирор ишни бажариш назарда тутилмаяпти, балки хар бир тирик мавжудотнинг зиммасидаги жонни топшириш мажбурияти назарда тутиляпти. Ҳа, қизим, ҳаммамиз ўламиз. Аммо ўлимга йўлиққан даврида ва ундан кейинги холатларда афсус, аттанг «пушаймонман» деб колишдан ёмони йўқ. Ажал фати келганда хеч кимга мухлат берилмаслигини, ажал ешга ҳам, қарига ҳам, бойга хам, камбагалга хам, подшога ҳам, гадога ҳам, хунукка ҳам, гўзалга ҳам қарамаслигини жуда яхши биласан, яъни хеч кимга имтиёз йўк.